Wychodzę ze strefy komfortu

I to od zaraz!

http://dobrytata.waw.pl/o-wychodzeniu-z-wlasnej-strefy-komfortu.html

Projekt Cze

Dzięki spotkaniom kręgowym zaczęłam dużo myśleć nad tym dlaczego czuję tak a nie inaczej i skąd w mojej głowie takie a nie inne myśli i doszłąm do wniosku, że moje frustracje biorą się z tego, że pierwszy raz w zyciu mam tak dynamiczny i nieprzewidywalny projekt;)

Jestem obsesyjną perfekcjonistką, chyba każdy "uleczony" z zaburzeń żywienia tak ma, dlatego pragnę żeby Cze był najszczęśliwszy, najbardziej uśmiechnięty, najlepiej wykarmiony i rozumiecie, nie dopuszczam żadnych kompromisów. A jak się zaczyna awanturować w chuście czy nie chce ssać to durnieję, bo jak to? Przecież dziecko w chuście jest spokojne bo tam mu najlepiej a mamina pierś to jedyne czego dziecko pragnie. Chcę, żeby mu nidgy nie zabrakło ani poczucia bezpieczenstwa, ani miłości, ani pewności siebie a wydaje mi się, że jak ten jeden raz pójdzie na spacer z ojcem w wózku, to już będzie mu czegoś brakowało. Trzeba mi uważać, bo w takim myśleniu można się strasznie zapętlić i, ech, dziecko skrzywdzić.

A Cze jest póki co moim jedynym projektem i jestem już tego pewna, potrzebuję przestrzeni poza nim, żeby zachować zdrowie psychiczne. Tak bardzo jak go kocham.

Resolutions? Jakie resolutions?

Piszę, dużo piszę ale nie tu. Próbuję pisać podręcznik (słyszę krzyk Adasia w głowie) ale kiespko idzie. Mam trochę dość tego jak wszystko idzie nie tak jak ja bym tego chciała a w wolnych chwilach wcale a wcale nie chce mi się pisać ćwiczeń na articles the/a/an.

Nie mam resolutions. Po co? I tak ich nie dotrzymam i moja perfekcjonistka będzie miała doła. Ale na kręgu musiałam wyznaczyć jakiś cel i tak: przynjamniej raz w tygodniu ruszę się na Candy, schudnę 5 kg, zdobędę pracę marzeń i zacznę prowadzić. A to wszystko w 10 tygodni, a właściwie 9,5.

A tak naprawdę najbardziej na świecie zależy mi na tym, żeby odneleźć siebie, odzyskać tożsamość. No ale skupmy się na czymś bardziej realnym, co?